วันอาทิตย์ที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555

ดาวเนปจูน


ดาวเนปจูน
     

                                              

           ดาวเนปจูนเป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ไกลจากดวงอาทิตย์ที่สุดตามนิยาดาวเคราะห์ใหม่ที่ไม่จัดดวพลูโตเป็นดาวเคราะห์ ดวงดาวที่ถูกขึ้นพบครั้งแรกด้วยการคำนวรทางคณิตศสตร์ เนื่องาจากมีเหตุการณ์
ที่วงโครจรของดาวยูเรนัสมีความผิดปกตินักวิทยาศาสตร์จึงสงสัยว่าจะต้องมีดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มีแรงดึกดูสุงพอท่จะเปลี่ยนเส้นทางการดครจรของดาวยูเรนัสได้  ผลที่ได้ก็คือการค้นพบดาวเนปจูนโดยนักคณิตสาตร์ชาวฝรั่งเศสชื่อเออร์เปน โจเซฟ ลี เวอเลียร์เป็นผู้คำนวณและส่งผลไปให้นักดาราศาสตร์เยอรมันชื่อ  โจฮัน ก็อทฟรีด  กาลล์(Johann Gotfried Galle)เพื่อส่งกล้องหาดาวเคราะห์ตามตำแหน่งที่ได้คำนวณไว้ซึ่งเขาสามารถพบดาวปจูนในคืนแรกของการสำรวจ  ดาวเนปจูนมีสีน้ำเงินเข้มซึ่งเกิดจากมีเทนและธาตุอื่นๆซึ่งยังไม่เป็นที่เข้าใจของนักวิทยาศาสสตร์ในปัจจุบัน  สนามแม่เหล็กของดาวเนปจูนมีลักษณะแปลกเช่นเดียวกับดาวยูเรนัสคือมีแกนสนามแม่เหล็กเอียงออกมาจากแกนการหมุนรอบตัวเองถึง47องศาและมีสภาพสนามแม่เหล็กที่ซับซ้อน  ขณะที่เราค้นพบดาวบรวารของดาวเนปจูนจำนวน13ดวงดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดของดาวเนปจูนคือ ไทรทัน  ซึ่งเป็นวัตถุที่เย็นที่สุดเท่าที่เคยพบมาในระบบสุริยะ
บรรยากาศ
ประกอบด้วยไฮโดรเจน 80% ฮีเลียม 19% และมีเทน 1% เนื่องจากแก๊สมีเทนในบรรยากาศชั้นบน ดูดซับแสงสีแดงไว้ ทำให้เรามองเห้นดาวเนปจูนมีสีน้ำเงินคล้ายกันกับดาวยูเรนัส                                                                                                                                             


จุดดำใหญ่บนดาวเนปจูน

ดวงจันทร์ไทรทันดวงใหญ่สุด

ยานวอยเอเจอร์ 2 ถ่ายภาพ
วงแหวนบาง ๆ บิดเป็นเกลียว

ดวงจันทร์เนียรีด
วงนอกสุดพบโดยยาน
วอยเอเจอร์ 2
  วงแหลนของดาวเนปจูน
  ดาวเนปจุนมีวงหวนเหมือนกันเมื่อมองจากโลกจะเห็นเป็นเพียงส่วนดค้งที่ไม่ค่อยสว่างแทนที่จะเห้นเต้มดวงแต่ยานวอลเอเจอร์2 เห้นเต้มวงและมีบางบริเวณจะสว่างมีอยู่วงนึงที่ที่เหมือนกับจะมีรูปร่างบิดโค้งวงแหวนของดาวเนปจูนนั้นมืดมาก
และยังไม่รู้องค์ประกอบที่ชัดเจนเสมอภาคและภราดรภาพ วงถัดไปคือ กาลาเทียและลิเวอร์เลีย วึ่งด้านนอกสุดของวงจะเรียก ลาสเซลล์ และอาลาโก  วงในสุดชื่อเกลล์

สีของดาวเนปจูน:ดาวเนปจูนจะเป็นสีน้ำเงินเนื่องจากองค์ประกอบหลักของบรรยากาศของผิวนอกเป้นไฮโดรเจนฮีเลียมแล้วมีเทน
การค้นพบของดาวเนปจูน :ในปี 2839 เออร์เบียง  เลอเวอร์ลิเยร์ คำนวณว่า้องมีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งรบกวนการโครจรองดาวยูเลนัสจนเมื่อวันที่23กันยายน พ.ศ.2389 โจฮันจีนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันแห่งหอดูดาเมอลินได้ค้นพบดาวเนปจุนในตำแหน่งผลคูณของการคำนวณ ดังกล่าว


ภาพจาก  ยานวอยเอเจอร์2 แสดงดาวเนปจูนและดวงจันทร์บริวารชื่อไทยทัน


ดาวเนปจูนขนาดเทียบกับโลก



ภาพเล็กแสดงเป็นวงเห็นสีเข้มทึบ รอบเมฆสีขาวรอบๆมีสีขาวเล็กแซมเป็นการรเกิดพายุแบบหมุนทวนเข้มนาฬิกา

พายุความกดดันสูง ทวนเข้มนาฬิกา
การลงไปสำรวจเหนือพื้นผิวของดาวเนปจูน บรรยากาศจะหนาแน่นเต็มไปด้วยก๊าซ ที่มีส่วนประกอบขน้ำแอโมเนีย อีแทน
                         
ด้ายขั้นใต้ของดาวเนปจูน
                           
ขั้วเหนือใกล้สุดแนวทางด้านตะวันออก เห็นเส้นแนวกลุ่มเมหเหยียบขาวยาวชัดเพราะเป้นด้านที่ทันสู่ดวงอาทิตย์

เมฆก๊าซมีเทน
                 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น